De Revolutionaire Communisten steunt de stakingsgolf tegen de bezuinigingsplannen van het kabinet-Jetten. Woensdag 9 september waren enkele van onze leden aanwezig bij de stakende medewerkers van het GVB in Amsterdam. We interviewden Ulaş, kaderlid bij het CNV, over de staking.
RC: Hoe is de stemming geweest bij de stakingen hier onder de collega’s, en waar merk je dit aan?
Ulaş: Goed, omdat het nodig is. We merken ook dat de kabinetsplannen, rondom de WIA en de WW, hier leven. We hebben veel collega’s die in de ziektewet zitten, mede ook door de werkdruk en lichamelijke krachten die ze krijgen van het werk. Buschauffeurs met hun rug, ik zelf bij de metro. We zitten de hele dag waardoor we last krijgen van onze rug en onze benen. Sommige collega’s die raken psychisch in de problemen, door scheldende passagiers, en die komen dan langdurig in de ziektewet, en het plan van het kabinet is om dat te gaan halveren volgens mij. Dus de stemming is goed. We zijn opgesplitst in eilandjes. Dit is een van de plekken waar wordt gestaakt [Garage West], maar je hebt ook de tramremise en andere busgarages waar ook wordt gestaakt. Het is druk en er is veel begrip voor de staking. Ik ben zelf kaderlid van de CNV, dus ik ga de werkvloer op en vraag aan mensen "hoe is het en hoe voel je je hier bij?"
Er is ook zeker wel begrip hiervoor [in de samenleving], mensen begrijpen het wel. Het is goed en mensen zijn erg positief. Van de mensen die geïnterviewd worden op [Amsterdam] Centraal heb je wel mensen die het vervelend vinden omdat ze niet bij hun school of werk komen, maar het grootste deel steunt de staking wel.
RC: Merk je misschien ook ergens dat de stakingen en de bezuinigingen onder de werkende mensen intern verbonden worden aan de militarisering die nu plaatsvindt in Nederland of wordt die connectie niet per se gemaakt?
Ulaş: Die connectie wordt niet per se gemaakt. Ik probeer dit er zelf wel altijd aan toe te voegen. Ik probeer de mensen te informeren wat er aan de hand is: het perspectief van het kabinet waarom ze dit willen doen, in dit geval militairsering inderdaad; dat ons sociale vangnet achteruit gaat, zodat de militarisering vooruit gaat en dat er oorlogsprofijt komt, dat is zorgelijk.
RC: Wat zou jij zelf denken dat op dit moment de weg vooruit is? Wij stellen als RCI een algemene stakingsdag voor die alle sectoren overstijgt, maar wat is jouw perspectief voor de stappen die ondernomen moeten worden na deze staking?
Ulaş: Nou ik hoop dat het idee van het kabinet helemaal van tafel gaat. Het is een overwinning voor ons, en een stap vooruit. We winnen niet de battle daarmee, maar het is wel een stap vooruit. Maar zo een algemene staking, van alle sectoren op één dag, dat vind ik wel een hele goeie vervolgstap. We hadden dat eigenlijk nu al moeten doen maar ja, dit vind ik ook goed. Als vervolgstap, als dat gebeurt en het hele land gewoon stilstaat, dan raak je ze echt.
RC: Heb jij het gevoel dat werknemers in andere sectoren waar je ook contact mee hebt met dezelfde problemen te maken hebben als de problemen waar jullie zelf last van hebben?
Ulaş: Ja, we zitten in een andere wereld dan de zorg en de schoonmaak, maar de problemen die zij ervaren zoals langdurige ziekte en lichamelijke problemen ervaren wij hier ook. In die zin kunnen we met elkaar inleven.
RC: Mochten de plannen van het kabinet wel doorgaan, wat verwacht je dan dat hier de gevolgen van zullen zijn onder de werkende mensen binnen uw sector?
Ulaş: De eerste gevolgen die er zullen zijn is dat er weer een staking komt. Ik denk dat mensen wel heel boos gaan worden, misschien ook teleurgesteld in de vakbonden, dat is wel mijn zorg.
RC: Want vind je dat de vakbonden op dit moment genoeg doen om de stakingen te steunen?
Ulaş: Ja, ik vind dat de vakbonden het heel goed doen. Ze werken samen en er is eenheid. In de ochtend hebben de vakbonden gesproken en ze gaven beide [FNV en CNV] precies hetzelfde verhaal. Ze waren het met elkaar eens en het was een mooi beeld van eenheid. Alle arbeiders van alle vakbonden komen eigenlijk samen bijeen om een vuist te maken. Je ziet niet heel vaak dat dat zo gebeurt, dus het is een mooi beeld. Dan zie je eigenlijk dat het kapitalisme faalt, en dat het kabinet ingrijpt om het te redden. En wat gebeurt er? Dan komen we allemaal in opstand, en dat is een heel mooi beeld. Jullie komen aan ons sociale vangnet, dan gaan wij het werk stilzetten.
RC: Heb je in de laatste tijd gemerkt, zeker vergeleken met eerdere jaren, dat de bereidheid onder je collega’s om actie te voeren verhoogd is, of denk je dat het niet veranderd is?
Ulaş: Het is zeker verhoogd. Twee jaar geleden was de opkomst lager; we hadden toen een werkonderbreking, een stap vóór het staken. Dit was in de ochtend; de steun was er toen wel maar de opkomst was lager. Drie maanden geleden hadden we ook een werkonderbreking, dat was hieraan vooraf; ook rond de kwesties van WIA en het WW; ook in de ochtend; ook veel steun, ook veel begrip en het ging heel goed. Toen leefde het wel, maar niet zo groot als nu. Na de werkonderbreking was het in de ijskast geduwd, al die plannen. Dit was niet goed genoeg, en sinds de aankondiging van deze staking is het wel omhoog gegaan. De bereidheid en de informatie erover ook; collega’s delen het met elkaar, dus het gaat de goeie kant op.
RC: Heb je een idee wat er eventueel nog nodig zou kunnen zijn om de werknemers die nog twijfelen om in actie te komen ook te overtuigen?
Ulaş: We proberen alles altijd goed over te brengen. We informeren, de vakbond houdt de leden maar ook de niet-leden altijd op de hoogte met bulletins en kranten. Informatie geven we dus altijd door. Uiteindelijk heeft het ook te maken met de ervaring van de leden en het heeft een tijdsdynamiek. Er zijn ook collega’s die het er nu niet mee eens zijn, "onzin man ik wil gewoon werken." Maar uiteindelijk komen ze zelf in de ziektewet of er gebeurt iets, je wordt ontslagen bijvoorbeeld. En dan komen mensen vaak vanzelf bij de juiste conclusies.
RC: Heb je een idee of mensen voornamelijk staken omdat ze zelf al te maken hebben gehad met de ziektewet, of zijn er meer mensen die hier zelf nog niet mee te maken hebben gehad maar uit solidariteit komen?
Ulaş: Ik denk dat het grootste deel van de groep uit solidariteit komt en hun steun wil laten zien door middel van een staking. Ook om een vuist te maken tegen het kabinet en de plannen. Er zijn ook veel jonge mensen hier, jonge buschauffeurs, jonge mensen die toch de zorgen delen van de vakbond en de werkende klasse, dat is mooi om te zien. Er zijn ook heel veel mensen die een beetje bang zijn, die denken "als ik met zo'n vakbond meedoe maak ik een slechte indruk bij mijn baas". Ik probeer ze altijd gerust te stellen. De vakbond steunt ze altijd, ongeacht welke vakbond.