Op zaterdagochtend 28 februari werd Teheran opgeschrikt door een reeks luide explosies toen Amerikaanse en Israëlische raketten de Iraanse hoofdstad troffen. Er waren ook rookwolken te zien boven Teheran, Qom en andere Iraanse steden, die het begin van de oorlog aankondigden.
In één klap werd de eindeloze parodie van zinloze onderhandelingen abrupt onderbroken door de realiteit.
Maandenlang werd deze absurde poppenkast opgevoerd onder het toeziend oog van de publieke opinie, met de bedoeling de valse illusie te wekken dat er spoedig een akkoord zou worden bereikt en dat er vrede en harmonie zou heersen.
De minister van Buitenlandse Zaken van Oman, Badr Albusaidi, wiens land de onderhandelingen heeft gefaciliteerd, was zich bewust van zowel de intenties van Washington als van het feit dat een Amerikaanse militaire aanval nabij leek, en haastte zich naar Washington in een dringende poging om de gesprekken in een zo gunstig mogelijk daglicht te stellen. In een ongebruikelijke stap verscheen hij zelfs op CBS en onthulde hij belangrijke details over de naderende overeenkomst, waarbij hij zei dat een vredesakkoord binnen handbereik was.
Albusaidi mocht echter alleen een ontmoeting hebben met vicepresident JD Vance, waar hij betoogde dat de onderhandelingen op het punt stonden van een belangrijke doorbraak. Hij hield vol dat de voorgestelde overeenkomst het nucleaire akkoord van 2015, waar Donald Trump zich in 2018 uit terugtrok, zou overtreffen.
Volgens Albusaidi had Iran ingestemd met voorwaarden die onder meer inhielden dat het zijn voorraden hoogverrijkt uranium zou vernietigen, zijn bestaande reserves in eigen land zou omzetten in minder verrijkt materiaal, en uitgebreide controle door het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) zou toestaan. Hij voegde eraan toe dat Amerikaanse inspecteurs mogelijk naast het IAEA in Iran zouden mogen opereren. Volgens de voorgestelde voorwaarden zou Iran zijn uraniumverrijking strikt beperken tot het niveau dat nodig is voor civiele nucleaire doeleinden.
Een zeer redelijk pakket voorstellen, dat vermoedelijk door de Amerikaanse zijde zou zijn aanvaard – ervan uitgaande natuurlijk dat de Amerikaanse zijde ook maar enigszins geïnteresseerd was in vrede.
En zij reageerde op de redelijke voorstellen met een regen van bommen en raketten.
Dmitri Medvedev, vicevoorzitter van de Russische Veiligheidsraad, hekelde Trump voor de aanval op Iran en vroeg zich af welke van de strijdende partijen het langst stand zou houden, gezien de relatief korte bestaansgeschiedenis van de Verenigde Staten (250 jaar) ten opzichte van de 2500 jaar oude Perzische beschaving.
“De vredestichter heeft opnieuw zijn gezicht laten zien”, zei Medvedev. “Alle onderhandelingen met Iran zijn een dekmantel. Niemand twijfelde daar aan. Niemand wilde echt ergens over onderhandelen.”
Zoals een Iraans Telegram-kanaal het verwoordde: “Opnieuw hebben de VS aangevallen terwijl Iran diplomatieke inspanningen leverde. Opnieuw blijkt diplomatie niet te werken met de terroristische staat die de VS is.”
Een herhaald optreden
Het is niet de eerste keer dat we getuige zijn van een dergelijke schijnvertoning. Precies hetzelfde diplomatieke spel werd afgelopen zomer gespeeld.
Het script was identiek. De acteurs waren min of meer dezelfde. En het einde was even voorspelbaar als vanaf het begin.
De man in het Witte Huis klaagt nu dat de onderhandelingen zijn mislukt omdat de Iraniërs niet bereid waren om “te goeder trouw” te onderhandelen.
Dat is een leugen. Als er iemand te kwader trouw onderhandelde, dan waren het niet de Iraniërs, maar de Amerikanen, die opzettelijk de rookgordijn van neponderhandelingen gebruikten om te verbergen dat ze vastbesloten waren Iran aan te vallen en de regering omver te werpen.
Maar deze keer zijn er enkele belangrijke verschillen in dit diplomatieke spel van verstoppertje.
Afgelopen zomer werden de Iraniërs verrast door een verraderlijke aanval, die onverwachts en zonder enige waarschuwing werd uitgevoerd, precies midden in de onderhandelingen, die naar verluidt goede vorderingen maakten.
Deze keer lagen de zaken heel anders. De Iraanse zijde vertrouwde er niet langer op dat de Amerikanen te goeder trouw zouden onderhandelen.
Ze wantrouwden met name Donald J. Trump en waarschuwden van tevoren dat ze zich niet zouden laten verrassen, en dat ze elke aanval met een grootschalige reactie zouden beantwoorden.
Hier zien we een tweede belangrijk verschil.
Ondanks al zijn oorlogszuchtige retoriek geeft Trump altijd de voorkeur aan het sluiten van een deal (wat goedkoop is) boven het voeren van oorlog (wat in meerdere opzichten dure gevolgen heeft).
Toen de Amerikanen en Israëli's zich afgelopen juni na ongeveer een week realiseerden dat ze hun belangrijkste doel, namelijk het omverwerpen van het regime, niet hadden bereikt, hadden ze de krachtsverhoudingen opnieuw bekeken en geconcludeerd dat ze niet in staat waren om de oorlog nog langer voort te zetten.
Ondanks zware bombardementen in de beginfase wist Iran stand te houden en ging het in de tegenaanval. Het bestookte Israël met raketten, die door de zogenaamde Iron Dome heen begonnen te dringen, die onkwetsbaar zou moeten zijn.
En terwijl Iran beschikte over een grote voorraad raketten die gedurende een lange periode was opgebouwd, waren de voorraden luchtverdedigingsraketten van met name de Verenigde Staten en Israël onvoldoende om langdurig een oorlog vol te houden.
Wat is de situatie vandaag?
Het is waar dat de Verenigde Staten een formidabele militaire macht in de regio hebben opgebouwd, ondersteund door de machtige Amerikaanse marine.
Maar deze schijnbare kracht verhult een onderliggende zwakte, die niet nieuw is en die een zeer ernstig risico vormt voor de hele operatie.
Onlangs hield de Amerikaanse president een vergadering met vooraanstaande vertegenwoordigers van de Amerikaanse strijdkrachten en de CIA. Hij vroeg hun om de kansen op een succesvolle aanval op Iran en de risico's die daarmee gepaard zouden kunnen gaan, te beoordelen.
De vergadering vond in het geheim plaats, maar uit bepaalde lekken in de pers bleek dat hij niet tevreden was met de antwoorden die hij kreeg. Geen van de aanwezige militaire leiders kon hem succes garanderen. Ze konden hem ook niet verzekeren dat deze oorlog net zo snel en gemakkelijk zou kunnen worden beëindigd als die van vorig jaar.
Ze vertelden hem verder dat de Amerikaanse strijdkrachten in een dergelijk conflict wel eens zware verliezen zouden kunnen lijden.
Voor een man die voortdurend geobsedeerd is door zijn positie in de peilingen, was dit niet wat hij had verwacht te horen. De pers meldde dat de president boos en gefrustreerd uit de vergadering kwam.
Deze berichten hadden Donald Trump aan het denken moeten zetten. Trump is echter allesbehalve een man die geneigd is tot serieuze overpeinzingen. Integendeel, hij wekt de indruk een man te zijn die wordt gedreven door plotselinge impulsen en instincten, beïnvloed door de laatste persoon met wie hij over een bepaald onderwerp heeft gesproken – en dan vooral onderwerpen waarover hij zeer uitgesproken meningen heeft. Dat geldt ook voor Iran, een land waartegen hij zijn diepgewortelde en onaflatende afkeer nooit volledig kan verbergen.
In een verbazingwekkende verklaring die vanochtend [28 februari – vert.] werd uitgegeven op het moment van de Amerikaanse aanval op Iran, somde Trump een lange reeks misdaden op die de kwaadaardige Iraniërs in de loop van tientallen jaren zouden hebben begaan tegen onschuldige burgers van de Verenigde Staten.
Hij begon zijn tirade met een verwijzing naar “een gewelddadige bezetting van de Amerikaanse ambassade in Teheran, waarbij tientallen Amerikaanse gijzelaars 444 dagen lang werden vastgehouden”. Dit incident vond plaats op 4 november 1979, toen militante Iraanse studenten de Amerikaanse ambassade bestormden.
Dat wil zeggen, een gebeurtenis die bijna een halve eeuw geleden plaatsvond! Toch presenteert de man in het Witte Huis dit alsof het gisteren gebeurd is. Het is duidelijk dat deze gebeurtenis hem sindsdien bezighoudt, als een visgraat die in zijn keel vastzit.
En als hij eindelijk zijn lijst afgerond heeft, voegt hij triomfantelijk toe: “En het was Hamas, de vertegenwoordiger van Iran, die de gruwelijke aanslagen van 7 oktober op Israël heeft gepleegd.”
Hij gaat gemakshalve voorbij aan het feit dat de CIA zelf een rapport heeft uitgebracht waarin duidelijk staat dat deze aanslag niets te maken had met Iran, dat er geen weet van had en er niet bij betrokken was.
Maar men moet zich nooit door de feiten een goed verhaal laten bederven. In het koortsachtige brein van de Amerikaanse president is Iran de personificatie geworden van het kwaad op aarde, een terroristisch regime dat zich schuldig heeft gemaakt aan een lange lijst van onbeschrijfelijke misdaden, de bron is van alle problemen en onrust in het Midden-Oosten, en een bedreiging vormt voor de veiligheid (ja, zelfs het voortbestaan) van de Verenigde Staten zelf.
Een zeer opmerkelijk script, dat zeer geschikt zou zijn voor het soort televisiedrama waar de man in het Witte Huis zo dol op is.
In werkelijkheid heeft het, net als de meeste drama's van dit soort, echter maar weinig met de werkelijkheid te maken en zet het de werkelijkheid zelfs vaak op zijn kop.
Als we met de vinger willen wijzen naar het regime dat de afgelopen decennia het meest verantwoordelijk is geweest voor oorlogen, ontwrichting, dood en vernietiging op wereldschaal, dan moeten we niet naar Iran wijzen, maar naar de Verenigde Staten van Amerika.
Hiermee willen we geenszins de misdaden van het regime van de moellahs in Teheran verdoezelen. Maar als we ze vergelijken, vallen deze in het niet bij de afschuwelijke staat van dienst van massaterrorisme, misdadige oorlogen en agressie, slachtpartijen en vernietiging door het Amerikaanse imperialisme.
En als we op zoek gaan naar de belangrijkste boosdoener die verantwoordelijk is voor de meeste ontwrichtingen, oorlogen en terroristische acties in het Midden-Oosten, dan is de schuldige ongetwijfeld de belangrijkste bondgenoot en vertegenwoordiger van Amerika in die regio: Israël.
Jarenlang heeft Washington het Israëlische regime de vrije hand gegeven om zijn agressieve en expansionistische beleid in het Midden-Oosten voort te zetten.
Het heeft het tot de tanden bewapend en zijn economie gesubsidieerd, waardoor het zijn agressieve ambities ongehinderd kon nastreven.
Afgezien van de genocidale oorlog die Israël voert tegen de bevolking van Gaza en zijn gruwelijke onderdrukking van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, is Israël nooit opgehouden met het plegen van voortdurende, niet-uitgelokte agressie tegen buurlanden, waaronder Libanon, Syrië, Jemen, Irak – en niet in de laatste plaats Iran zelf.
Het is duidelijk dat deze oorlog die door de VS en hun Israëlische medeplichtigen aan Iran is opgelegd, een directe voortzetting is van de agressieve politiek van de oorlogszuchtige Benjamin Netanyahu, die wanhopig probeert zijn controle over een steeds ontevredener wordende bevolking in Israël te behouden.
Het lijdt geen twijfel dat het de druk van Netanyahu was die Trump ertoe heeft aangezet Iran de oorlog te verklaren, terwijl het ondanks al zijn oorlogszuchtige retoriek algemeen bekend is dat Iran absoluut geen bedreiging vormt voor de Verenigde Staten.
In feite vormt Iran op dit moment geen directe bedreiging voor Israël of enig ander land in het Midden-Oosten. Het is verre van een terroristisch regime dat erop uit is oorlogen te veroorzaken, maar heeft juist alles in het werk gesteld om oorlog te voorkomen en vrede te sluiten met de Verenigde Staten. De oorzaken van de huidige oorlog moeten worden gezocht in Washington en Jeruzalem, niet in Teheran.
Wat zijn de Amerikaanse oorlogsdoelen?
In elke oorlog moeten de strijdende partijen twee zaken goed voor ogen houden: wat zijn hun doelstellingen en wat is het verwachte eindresultaat?
Het ontbreken van zulke duidelijke doelstellingen leidt onvermijdelijk tot eindeloze complicaties, tegenstrijdigheden en uiteindelijk tot een nederlaag.
Toch lijkt Donald Trump deze oorlog te zijn ingerold als een dronken man die doelloos over straat slentert, zonder enig idee waar hij heen gaat.
De modus operandi van deze heer lijkt te zijn dat hij voortdurend impulsief handelt. Maar in het geval van oorlog is zo’n handelswijze volstrekt onaanvaardbaar.
Hij lijkt ervan uit te gaan dat het inzetten van overweldigende militaire macht in korte tijd het gewenste resultaat kan opleveren. Om bepaalde redenen, die we later zullen bespreken, wil hij koste wat kost voorkomen dat de vijandelijkheden voortduren.
Maar wat is het centrale doel? Dat is nooit duidelijk gemaakt. Of beter gezegd: er zijn op verschillende momenten verschillende doelstellingen naar voren gebracht.
Tijdens de recente massaprotesten tegen het regime dreigde hij met militaire actie als het regime repressieve maatregelen zou nemen tegen de demonstranten.
Zoals te verwachten was, vond die repressie plaats en werden een aantal demonstranten gedood. De cijfers die Donald Trump noemt zijn zeker overdreven, aangezien noch hij, noch iemand anders met zekerheid kan zeggen wat het werkelijke aantal was.
Hoe dan ook, dit is nauwelijks relevant, aangezien er tijdens of onmiddellijk na de protesten geen actie plaatsvond. Tegenwoordig wordt de hele kwestie stilletjes terzijde geschoven en nauwelijks, of zelfs helemaal niet meer genoemd.
Het lot van de demonstranten stond duidelijk niet hoog op de prioriteitenlijst van de president. Hij zegt nu dat ze van de straat moeten blijven en thuis moeten blijven, omdat ze anders waarschijnlijk zullen worden gedood, niet door het regime, maar door Amerikaanse bommen, die zogenaamd zijn gestuurd om hen te helpen!
De andere genoemde doelstellingen is de vernietiging van de voorraad langeafstandsraketten van Iran, die de afgelopen jaren aanzienlijk is gegroeid.
Maar het is ondenkbaar dat de Iraniërs een dergelijke eis tijdens de onderhandelingen zouden accepteren, aangezien dit neerkomt op een eis om te ontwapenen in het licht van de Israëlische agressie. Dat wil zeggen, het is een verzoek aan de Iraniërs om zelfmoord te plegen.
Aangezien de Iraniërs hier nooit mee akkoord kunnen gaan en gezien het feit dat de Amerikanen en Israëli's ze militair nooit zouden kunnen vernietigen, kan dit nauwelijks als een realistisch oorlogsdoel worden beschouwd.
Hetzelfde geldt voor de eis dat Iran moet stoppen met het steunen van zijn bondgenoten in de regio, zoals Hamas in Gaza, Hezbollah in Libanon en de Houthi's in Jemen. Ze eisen dat de Iraniërs hun bondgenoten in het Midden-Oosten gewoon in de steek laten, juist op het moment dat de hulp van die bondgenoten duidelijk een belangrijke factor wordt. Ook dit is uitgesloten.
De eis dat Iran in feite zijn hele nucleaire programma moet opgeven, was eveneens onaanvaardbaar.
In feite zou geen enkele soevereine staat zo'n eis kunnen accepteren, die een onaanvaardbare ontkenning van zijn meest elementaire rechten inhoudt.
Uiteindelijk blijft er dus maar één duidelijk doel over – een doel dat nu openlijk wordt erkend door de president van de Verenigde Staten:
Het belangrijkste – en in feite enige echte – oorlogsdoel van de Verenigde Staten is regimeverandering in Iran.
De omverwerping van het regime was in feite altijd al de echte bedoeling geweest. Dat is al lang het doel van de Israëli's en ook van het imperialistische establishment van de VS.
De eerste aanval van Israël op Iran tijdens de Twaalfdaagse Oorlog was een poging om de regering in Teheran te vernietigen door middel van een onthoofdingsaanval. Ze slaagden erin verschillende prominente Iraanse militaire functionarissen te vermoorden. Maar het doel om het regime te onthoofden ontging hen volledig.
Het regime hield stand en sloeg terug met een raketaanval die Israël in een zeer gevaarlijke positie bracht. Alleen om die reden besloot Trump destijds een halt toe te roepen.
Het lijkt er nu op dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar de omstandigheden zijn nu totaal anders en de uitkomst zal waarschijnlijk ook anders zijn.
Gerichte aanvallen op Iraanse leiders
Satellietbeelden lijken aan te tonen dat het complex van de Opperste Leider van Iran, Ali Khamenei, bijna volledig is verwoest, hoewel er op het moment van schrijven* geen aanwijzingen zijn dat hij zich in het complex bevond. Het is duidelijk dat de Amerikanen en Israëli's zich hebben gericht op de belangrijkste leiders van de Iraanse regering.
Ondertussen beweren officiële Israëlische bronnen dat het hoofd van de Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde, generaal Mohammad Pakpour, waarschijnlijk is omgekomen bij de aanvallen van vanochtend in Iran, evenals het hoofd van de Iraanse inlichtingendienst en de minister van Defensie.
Op dit moment kan echter geen van de verklaringen worden bevestigd.
Ondertussen komen er steeds meer berichten binnen over burgerslachtoffers in Iran.
Een Israëlische aanval trof een basisschool voor meisjes in Minab, een stad in de provincie Hormozgan in het zuiden van Iran, waarbij meer dan 80 leerlingen omkwamen. Naarmate het aantal slachtoffers toeneemt, zal ook de verontwaardiging en woede van de bevolking toenemen.
Dit feit ondersteunt op geen enkele wijze het idee dat een Amerikaanse aanval op korte termijn tot een regimewisseling zal leiden. Hoewel een groot deel van de bevolking het regime haat, is hun haat jegens het Amerikaanse imperialisme en Israël veel groter.
Het lijkt onwaarschijnlijk dat zij hen als potentiële bevrijders zullen beschouwen. Dat zouden ze ook zeker niet moeten doen.
De Iraanse tegenaanval
Ebrahim Azizi, voorzitter van de nationale veiligheidscommissie van het Iraanse parlement, waarschuwde dat Iran een “verpletterende” vergelding zou uitvoeren. “We hebben jullie gewaarschuwd! Nu zijn jullie een pad ingeslagen waarvan jullie het einde niet meer in de hand hebben”, schreef hij op sociale media.
Minder dan een uur na het begin van de aanvallen begon Iran met raketaanvallen als vergelding. Er waren explosies in heel Israël, onder meer in Tel Aviv, Jeruzalem en Haifa, terwijl de Israëlische luchtverdedigingssystemen probeerden de inkomende raketten neer te schieten.
Er is ook gemeld dat Iraanse raketten zijn afgevuurd op Amerikaanse militaire bases, die overal in de regio te vinden zijn, waaronder de Al-Udeid vliegbasis in Qatar, de Al-Salem vliegbasis in Koeweit, de Al-Dhafra vliegbasis in de Verenigde Arabische Emiraten en het hoofdkwartier van de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein. In Riyad, Saoedi-Arabië, waren ook explosies te horen.
In Jemen verklaarden de Houthi's van plan te zijn om binnenkort de raketaanvallen op Israël te hervatten. Ondertussen zei een met Iran gelieerde militie in Irak dat zij “binnenkort Amerikaanse bases zou gaan aanvallen als reactie op hun aanvallen”.
De irrelevantie van Europa
Deze gebeurtenissen hebben de volledige irrelevantie van Europa in wereldzaken onderstreept. De Europeanen werden niet geraadpleegd of vooraf geïnformeerd over de Amerikaanse plannen. Von der Leyen jammerde:
“De ontwikkelingen in Iran zijn zeer zorgwekkend. We blijven nauw contact houden met onze partners in de regio. We bevestigen opnieuw onze vastberaden inzet voor het waarborgen van de regionale veiligheid en stabiliteit. Het waarborgen van nucleaire veiligheid en het voorkomen van acties die de spanningen verder kunnen doen escaleren of het mondiale non-proliferatieregime kunnen ondermijnen, is van cruciaal belang. We roepen alle partijen op om maximale terughoudendheid te betrachten, burgers te beschermen en het internationaal recht volledig te eerbiedigen.”
Een betekenisloze herhaling van holle frasen, bij uitstek!
De Noorse minister van Buitenlandse Zaken leek echter uit de pas te lopen toen hij verklaarde dat de aanvallen op Iran in strijd waren met het internationaal recht en opriep tot een diplomatieke oplossing voor de crisis.
Maar tegenstrijdige verklaringen uit Londen lijken te onderstrepen dat Europa volledig in verwarring is over zijn reactie op deze gebeurtenissen.
De eerste verklaring van een niet bij naam genoemde woordvoerder van de Britse regering luidde: “We willen geen verdere escalatie naar een groter regionaal conflict.”
Maar in een latere verklaring suggereerde premier Starmer dat Groot-Brittannië gevechtsvliegtuigen naar de regio zou sturen – hoewel het moeilijk te zeggen is met welk doel.
Het is in ieder geval vrij duidelijk dat niemand tegenwoordig veel aandacht schenkt aan wat de Europeanen te zeggen hebben.
Wat nu?
Napoleon zei dat oorlog de meest gecompliceerde van alle vergelijkingen is. Het is altijd moeilijk om de uitkomst van een oorlog te voorspellen, omdat er tal van onbekende factoren zijn die moeilijk, zo niet onmogelijk, van tevoren te kennen zijn.
Het huidige conflict vormt daarop geen uitzondering. Er kunnen verschillende uitkomsten zijn, afhankelijk van de werkelijke krachtsverhoudingen, die pas in de loop van het conflict zelf duidelijk zullen worden.
Deze uitkomsten zullen niet noodzakelijk overeenkomen met de subjectieve intenties van de bij het conflict betrokken partijen. In feite zullen deze twee zaken vaak met elkaar in tegenspraak zijn.
Het is duidelijk dat Donald Trump een regimewisseling in Iran wil bewerkstelligen. Maar hij moet zich geen illusies maken: dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zijn generaals hebben hem gewaarschuwd dat een dergelijk resultaat verre van zeker is.
Erger nog, ze hebben hem verteld dat dit zeker niet op korte termijn kan worden gegarandeerd. Maar tijd is nu juist iets waar de Amerikanen niet veel van hebben.
In tegenstelling tot wat in het Westen algemeen wordt aangenomen, namelijk dat Amerika over onbeperkte economische en militaire reserves beschikt, vertellen de feiten een heel ander verhaal.
Als gevolg van de voortdurende betrokkenheid bij tal van verschillende conflicten in de afgelopen jaren zijn de wapenvoorraden van Amerika ernstig uitgeput geraakt. Er zijn veel tekorten – met name een acuut tekort aan luchtdoelraketten, zoals de Patriot.
Vooral het conflict in Oekraïne heeft een enorme aanslag gepleegd op de Amerikaanse middelen, zowel op budgettair als op militair vlak.
Het resultaat is nu duidelijk. Volgens sommige schattingen kan Amerika een oorlog met Iran slechts vijf tot tien dagen volhouden, niet langer.
Een paar dagen geleden publiceerde de Financial Times een artikel met de titel “Tekort aan defensieve munitie gaat aanval op Iran beïnvloeden”.
Het artikel begint met de mededeling dat “de VS en Israël tijdens de 12 dagen durende oorlog van vorig jaar in een ongekend tempo afweerraketten hebben verbruikt”. En het concludeert:
“Volgens functionarissen en analisten zal het beperkte aanbod van cruciale defensieve munitie om de Amerikaanse strijdkrachten en bondgenoten te beschermen tegen de raketten van Teheran, waarschijnlijk bepalend zijn voor het militaire offensief tegen Iran.”
Tijdens de Twaalfdaagse Oorlog vuurde Iran meer dan 500 raketten af op Israël. Ongeveer 35 daarvan wisten de meerlaagse luchtverdediging van Israël te doorbreken. Dit was een ernstige psychologische schok voor veel Israëli's, die geleerd hadden om te geloven in de onkwetsbaarheid van het zogenaamde Iron Dome luchtverdedigingsprogramma.
Iran beschikt over een voorraad van enkele duizenden raketten, waardoor het zijn programma van intensieve bombardementen op Israël veel langer kan voortzetten dan de Amerikanen en Israëli's kunnen bijbenen, gezien de ernstige problemen waarmee de wapenproductie in de VS te kampen heeft.
Daarom gokt Trump op een korte oorlog, die hij snel kan beëindigen, zoals hij vorig jaar deed. Maar het is allerminst zeker dat hij nu in staat is om dit te bereiken.
Hij spreekt nu over een “beperkte aanval”, in de hoop dat de Iraniërs zich ook terughoudend zullen opstellen in hun reactie, zoals ze vorig jaar ook deden.
Maar de Iraniërs hebben gewaarschuwd dat Trump deze keer wel een oorlog kan beginnen, maar niet kan beslissen wanneer die oorlog zal eindigen. Die beslissing ligt in handen van de Iraniërs, die geen haast zullen maken om de man in het Witte Huis tegemoet te komen. Waarom zouden ze dat ook doen?
De voortzetting van het conflict en het acute tekort aan raketten aan Amerikaanse en Israëlische zijde zouden een zware druk op laatstgenoemde uitoefenen.
Vroeg of laat zou Trump gedwongen worden tot een onwaardige en vernederende terugtrekking.
Dit zou zeer negatieve gevolgen hebben voor zijn reputatie in Amerika, wat in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen een zeer belangrijke overweging voor hem is.
Trump bevindt zich nu in een zeer moeilijke positie. Zijn economisch beleid heeft niet de gewenste resultaten opgeleverd en er is groeiende ontevredenheid onder de MAGA-achterban.
Het was precies om die reden dat hij zich liet verleiden tot het huidige avontuur in het Midden-Oosten – iets wat hij had beloofd nooit te zullen doen.
Als gokker dacht hij dat hij kon wedden op een gemakkelijke en snelle oorlog met Iran, die zou eindigen in een overwinning, hopelijk met de val van het regime en de instelling van een pro-Amerikaanse regering in Teheran.
Maar zoals zo vaak gebeurt bij verstokte gokkers, leveren weddenschappen niet altijd winst op. Vaker wel dan niet eindigen ze in een ramp.
Een rampzalige oorlog in het Midden-Oosten zou het einde betekenen van Donald Trumps ambities en een langzame afdaling naar een vernederende nederlaag, het verlies van zijn ambt, gezichtsverlies – het verlies van alles wat voor hem belangrijk is.
De uitkomst
Wat zijn dan de mogelijke alternatieven? Om te beginnen het scenario waar Donald J. Trump op hoopt: een korte, succesvolle oorlog die leidt tot de ineenstorting van het regime, een volksopstand en de opkomst van een pro-Amerikaans regime in Iran.
Hoewel zo'n uitkomst niet volledig kan worden uitgesloten, lijkt deze onder de huidige omstandigheden uiterst onwaarschijnlijk. Ik zou eerlijk gezegd zeggen dat deze uitgesloten is.
Overigens, als de Amerikanen erin slagen het huidige regime omver te werpen, zal het resultaat niet noodzakelijkerwijs naar hun zin zijn. Laten we niet vergeten dat alle Amerikaanse pogingen tot regimeverandering op een ramp zijn uitgelopen. De voorbeelden van Irak, Syrië en Libië komen meteen in me op.
De omverwerping van het huidige regime in Iran zou zeer waarschijnlijk leiden tot een staat van chaos, waarin alle latente tegenstellingen van de Iraanse samenleving naar boven zouden komen in een nachtmerrie van geweld, nationale en sektarische conflicten, en alle daarmee gepaard gaande verschrikkingen die we hebben gezien in andere landen waar de Amerikanen chaos hebben veroorzaakt.
Dit zou op zijn beurt leiden tot verschrikkelijke chaos, oorlogen en crises voor het hele Midden-Oosten, waardoor een nachtmerriescenario voor de massa's zou ontstaan dat tientallen jaren zou kunnen duren.
Geen prettig vooruitzicht!
Het tweede scenario is dat het regime de eerste aanval weerstaat, ondanks de duidelijke verliezen en schade die door de bombardementen worden veroorzaakt, die weliswaar aanzienlijk maar niet doorslaggevend zullen zijn.
Om het duidelijk uit te drukken: ofwel behalen de Verenigde Staten en Israël een snelle overwinning, ofwel, als de oorlog voortduurt, zullen ze zich al snel in ernstige moeilijkheden bevinden.
Tijdens de Vietnamoorlog merkte Henry Kissinger ooit op: “Wij verliezen, omdat we niet winnen. En zij (de Vietnamezen) winnen, omdat ze niet verliezen.”
Hetzelfde argument zou nu nog sterker gelden voor Iran. Het regime hoeft alleen maar vol te houden, de boel bij elkaar te houden en af te wachten, terwijl het doelwitten aanvalt die de VS ernstige schade zullen toebrengen en die binnen het bereik van Iran liggen.
Het meest voor de hand liggende doelwit zou zijn om de Straat van Hormuz, een van de belangrijkste verkeersaders van de wereldhandel, af te sluiten. Een dergelijke afsluiting zou catastrofale gevolgen hebben voor de wereldeconomie.
Uiteindelijk zouden de VS hun nederlaag moeten toegeven en moeten proberen tot een soort compromis te komen.
Het is zelfs niet geheel uitgesloten dat er achter de schermen geheime onderhandelingen plaatsvinden tussen de Amerikanen en Iran om een manier te vinden om het ergste scenario te voorkomen.
Op dit moment lijkt dat echter hoogst onwaarschijnlijk. De escalatie van wederzijdse beschuldigingen, verwijten en beledigingen, de buitengewone opbouw van militaire troepen en vooral de koppigheid van de man in het Witte Huis lijken allemaal te wijzen op een verdere intensivering van de vijandigheden.
Dit lijkt inderdaad het meest waarschijnlijke scenario. Maar wie zal het zeggen? De duistere wereld van de internationale geheime diplomatie speelt zich altijd achter gesloten deuren af, waar onder bepaalde omstandigheden op het eerste gezicht onwaarschijnlijke overeenkomsten kunnen worden gesloten.
We moeten deze vraag open laten, om de eenvoudige reden dat het onmogelijk is om precies te zeggen wat de uitkomst van de oorlog zal zijn.
Onze houding tegenover de oorlog
De houding van communisten tegenover oorlog is altijd een concrete kwestie. Deze wordt niet bepaald door moralistische of sentimentele overwegingen, maar uitsluitend, in elk afzonderlijk geval, door de algemene belangen van de wereldwijde proletarische revolutie.
Onze houding wordt nooit bepaald door formele vragen als wie er als eerste heeft aangevallen. Vaak zijn landen die een defensieve oorlog voeren gedwongen om als eerste het offensief in te zetten.
Maar laten we over één ding duidelijk zijn. De Verenigde Staten van Amerika zijn de meest monsterlijke, reactionaire en contrarevolutionaire macht op aarde.
En het is onze plicht als internationalisten om met alle middelen waarover we beschikken een onverzoenlijke strijd te voeren tegen dit contrarevolutionaire monster en zijn Israëlische handlangers.
En als er ooit een voorbeeld was van een niet-uitgelokte daad van agressie tegen een land, dan is dat hier zeker het geval.
De Revolutionaire Communistische Internationale moet haar standpunt volkomen duidelijk en ondubbelzinnig naar voren brengen:
Wij staan voor de onvoorwaardelijke verdediging van Iran tegen de agressieve acties van het Amerikaanse imperialisme en zijn Israëlische handlangers.
Dit betekent geenszins dat wij het regime in Teheran steunen. Het is echter de taak van het Iraanse volk, en van het Iraanse volk alleen, om met dit regime af te rekenen. Zij kunnen in geen geval rekenen op het Amerikaanse imperialisme om dit probleem voor hen op te lossen.
Bovenal zijn wij tegen reactionaire imperialistische oorlogen en voor de eenheid van alle werkende mensen tegen de ware vijand. En de ware vijand is het roofzuchtige imperialisme en het kapitalistische systeem dat daarachter schuilgaat.
* Inmiddels is bekend dat Ali Khameini en enkele van zijn familieleden om het leven zijn gekomen bij Israëlisch-Amerikaanse aanvallen.
